โควต้าโอลิมปิกวิชาการใน TCAS เกิดขึ้นเพื่อเปิดทางให้เด็กเก่งเฉพาะด้านได้เข้าสาขาที่เขารัก

โพสต์ของ พันธุ์ปิติ เปี่ยมสง่า พันธุ์ปิติ เปี่ยมสง่า เพิ่มรูปภาพลงในอัลบั้ม: TCAS / Portfolio / งานแนะแนว — รู้สึกมีความสุขที่ Department of Computer Engineering - Kasetsart University 5 ธันวาคม 2025 · กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย · TCAS กับโอลิมปิกวิชาการ 🏅📚 ---------------------------------- วันนี้ขอเล่าเรื่องหนึ่งที่หลายคนอาจไม่รู้ครับ ว่าระบบ “โควต้าโอลิมปิกวิชาการ” ที่มหาวิทยาลัยต่าง ๆ ใช้รับนักเรียนเก่ง ๆ ทุกวันนี้ จริง ๆ แล้วเพิ่งเกิดขึ้นไม่นานเอง และผมเองก็อยู่ในเหตุการณ์ตั้งแต่ยุคเริ่มต้นแบบไม่รู้ตัวเลยครับ ประมาณ 30 ปีก่อน มหาวิทยาลัย แทบไม่มีโควต้าอะไรเลย นะครับ แม้แต่ผู้แทนประเทศระดับเหรียญนานาชาติ ก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยเหมือนคนอื่นทั้งหมด 🎓 ตอนนั้นผมยังเป็นอาจารย์เด็ก ๆ อยู่ที่ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ม.เกษตรศาสตร์ และภาคเรานี่แหละ เป็นทีมหลักที่ติวคอมพิวเตอร์โอลิมปิกให้เด็กทั่วประเทศ 💻 ช่วงนั้นคณาจารย์ในภาคเห็นว่า เด็กกลุ่มโอลิมปิกมีศักยภาพชัดมาก ตั้งใจ ฝึกหนัก ผ่านการสอบแข่งขันจริง แต่ก็มีจุดอ่อนในวิชาอื่นอยู่บ้าง มันก็เลยมีคำถามว่า… “ควรมีทางเข้าที่เหมาะกับโปรไฟล์แบบนี้มากกว่านี้ไหม?” 🤔 เราก็เลยเสนอเรื่อง “ขอโควต้าโอลิมปิก” เข้ามาที่มหาวิทยาลัย ซึ่งสมัยนั้น เป็นเรื่องใหญ่ ต้อง defend กันระดับสูงมาก แต่สุดท้ายก็ได้มา ✔️ ผลคือ 1–3 ปีถัดมา เราได้ทั้งผู้แทนประเทศ และเด็กที่ติดลึก ๆ ในการคัดตัวมาเรียนที่ มก. อยู่หลายรุ่น หลังจากนั้นอาจารย์มหาวิทยาลัยอื่น ๆ (ซึ่งช่วยกันติวโอลิมปิกเหมือนกัน) ก็ไปขอโควต้าจากมหาวิทยาลัยของตัวเอง จากเดิมที่บอกว่า “ไม่เอาเด็ดขาด” ก็กลายเป็น “เอาก็ได้” เพราะเห็นว่า มก. ทำแล้วเวิร์ก 👍 โควต้าวิชาการก็เลยค่อย ๆ ขยายออกไปหลายสาขา แม้กระทั่งแพทย์ และสุดท้ายก็กลายเป็นหนึ่งในแรงผลักให้ระบบรับแบบใหม่ ๆ เช่นพอร์ต เกิดขึ้นตามมา ที่ ม.เกษตรศาสตร์ เรายัง แยกโอลิมปิกเป็นโควต้าเฉพาะ อยู่นะครับ เด็กจะเอาผลโอลิมปิกไปใส่พอร์ตก็ไม่ผิดอะไร แต่ มุมมองของเรา คือ โอลิมปิก = แนวสอบ ส่วนพอร์ต = แนวสร้างสรรค์ “ทำเอง ทำได้ สำเร็จ” ซึ่งเราต้องการแยกให้ชัดเจน --- โควต้าโอลิมปิกต่างจากพอร์ตยังไง? 🧩 โอลิมปิกคือ การสอบแข่งจริง ระบบคัดเลือกโปร่งใส ชัดเจน ไม่เกี่ยวกับการเล่าเรื่อง ไม่เกี่ยวกับการดีไซน์พอร์ต มันคือ “สอบอย่างเดียว” ✔️ คล้ายโควต้านักกีฬา แต่เป็นเวอร์ชันวิชาการ ให้เห็นภาพของคอมพิวเตอร์โอลิมปิกนะครับ: 📝 ค่าย 1: 10,000–20,000 คน 🏫 เข้าศูนย์ สอวน.: ไม่เกิน 1,000 📘 ค่าย 2: เหลือ 300–400 🇹🇭 รอบระดับชาติ: 100 คน → ได้เหรียญประมาณ 50 🥈 คัดเหลือ 25 คน (ขั้นต่ำเหรียญเงิน) ไปค่ายเข้ม สสวท. 🥇 ผู้แทนประเทศ: 4 คน → ไปแข่ง IOI 25 คนสุดท้าย เดี๋ยวนี้แทบไม่ค่อยมา มก. แล้วครับ ส่วนใหญ่ได้ทุนไปต่างประเทศ หรือไปคณะแพทย์ดัง ๆ เด็กที่สมัครโควต้า มก. จึงมักเป็นระดับ “ผู้แทนศูนย์” หรือ “เด็กได้เหรียญที่ไม่ได้เลือกเส้นทางแพทย์” --- เกณฑ์รับของภาควิศวคอมพ์ มก. 💻🐾 ภาคเรารับโควต้าโอลิมปิก 10 คน เรา “รับเท่าที่อยากได้” ครับ ถ้าเด็กไม่ได้เก่งคอมพ์โดดเด่นจนเรามองข้ามจุดอ่อนไม่ได้ หรือไม่มั่นใจว่า “ใช่จริงไหม” → เราก็ไม่รับ และพูดตรง ๆ เด็กเก่งระดับนี้ก็ไปติดหลายที่อยู่แล้ว สุดท้ายเขาก็เลือกเองว่าจะมาเรียนกับเราหรือไม่ ถ้าโควต้าไม่เต็ม → ก็ย้ายเก้าอี้ไปรับรอบสอบ TCAS3 ตามปกติ การประเมินก็ง่าย ๆ เลยครับ: - 🏅 เรียงตามความใหญ่ของรางวัล - 📊 ไล่ลงมาตามจำนวนเก้าอี้ - 🩺 ถ้าสาขาแพทย์อยากได้เด็กกลุ่มบนสุด ก็จะดึงไปก่อน คล้ายกับจัดลำดับ TCAS3 แต่เป็นเวอร์ชันไม่เป็นทางการ และแต่ละคณะก็มี logic ของตัวเอง เช่น: - บางแห่งรับเฉพาะผู้แทนศูนย์ - บางแห่งรับถึงค่าย 2 - บางแห่งไม่รับเลย เพราะมองว่ารอบสอบ TCAS3 ดีกว่า ขึ้นกับ “pain point” และ “กลยุทธ์การรับเด็กของแต่ละคณะ” จริง ๆ แล้วโควต้านี้ดีไหม? ✔️ จากประสบการณ์ที่อยู่ในระบบรับนิสิตมานาน ผมมองว่า “ดี” ครับ เพราะมัน… - โปร่งใส - ตรวจสอบง่าย - แข่งขันจริง - เป็นความสามารถเฉพาะทางล้วน ๆ มันเป็นช่องให้เด็กที่ “เก่งเฉพาะทางคอมพ์จริง ๆ” ไม่ต้องไปสอบเคมี–ชีวะ–ฟิสิกส์ใน TCAS3 และแน่นอนว่า คนเก่งวิชาเดียวแบบลึกมาก ๆ ก็ไม่ได้จำเป็นต้องเก่งทุกวิชา ท้ายที่สุดก็ต้องพูดตามตรงว่า… สาขาที่แข่งสูง ทุกช่องก็ยากครับ แต่โควต้าโอลิมปิกคือช่องทางหนึ่งที่ทำให้เด็กที่ทุ่มชีวิตกับสายวิชาการเฉพาะด้าน มีโอกาสเข้ามาเรียนในสาขาที่เขารักได้มากขึ้นอีกนิดหนึ่ง ❤️📘