โควต้านักกีฬาไม่ใช่ทางลัด แต่เป็นอีกสนามที่แข่งขันดุเดือดพอ ๆ กับรอบพอร์ตและเต็มไปด้วยต้นทุนที่คนภายนอกมองไม่เห็น

โพสต์ของ พันธุ์ปิติ เปี่ยมสง่า พันธุ์ปิติ เปี่ยมสง่า เพิ่มรูปภาพลงในอัลบั้ม: TCAS / Portfolio / งานแนะแนว — รู้สึกมีความสุข 18 พฤศจิกายน 2025 · ผมอยากเล่าเรื่อง “โควต้า” ต่อจากโพสต์พอร์ตเมื่อวันก่อน เพราะคนจำนวนมากยังเข้าใจว่า "โควต้านักกีฬา = ทางเข้าแบบง่าย" ผมขอพูดตรง ๆ เลยว่า… ไม่จริงครับ ลูกสาวผม เคยพยายามยื่นรอบพอร์ตในฐานะ “นักกีฬาทีมชาติ” ในคณะที่ปกติแล้วรอบไหนก็ "เข้ายาก" จะบอกว่าทีมชาติ = ผ่านง่าย ก็ไม่ใช่อีก เพราะคู่แข่งของเธอ ก็เป็นทีมชาติด้วยเหมือนกัน แต่เป็นทีมชาติที่มีผลงานระดับนานาชาติกันหมด สุดท้าย… ลูกสาวผม “ไม่ติด” รอบพอร์ตนักกีฬาทีมชาติ แต่เธอก็ยังพยายามต่อ และมาติดในรอบ TCAS2 “โควต้านักกีฬา” แทน เงื่อนไขบนกระดาษคือ – เหรียญกีฬาแห่งชาติ – หรือเหรียญชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย แต่ความจริงคือ… เพื่อนที่ได้โควต้านักกีฬารุ่นเดียวกับลูกผม แทบทุกคนเป็นทีมชาติทั้งหมด แม้เกณฑ์จะไม่บังคับว่าเป็นทีมชาติ แต่ถ้าไม่ติดทีมชาติ… โอกาสแทบไม่มีเลย จะบอกว่า “ทางลัด” ก็พูดไม่ลง เพราะเส้นนี้มันโคตรแข่งขันกันดุเดือดพอ ๆ กับรอบพอร์ต และโหดกว่ารอบคะแนนสอบด้วยซ้ำ ลูกสาวผมเอง ก็ประสบความสำเร็จที่ผมเองก็ภูมิใจมาก ได้เหรียญกีฬาแห่งชาติ ได้เหรียญชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย และได้ Rank 8 รุ่น Open ซึ่งผมบอกตามตรงว่า หนึ่งในเหตุผลที่ยังมีช่องให้ปีนขึ้นไปได้ เพราะเป็นกีฬาเฉพาะทาง คนเล่นน้อย ถ้าเป็นกีฬายอดฮิตอย่างว่ายน้ำ เทนนิส แบดมินตัน เลิกหวังได้เลยครับ ระดับโลกยังอาจไม่ติดทีมชาติ ระดับ ม.ปลาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึง และที่ไม่มีใครเล่ากันคือ… ต้นทุนการเป็นนักกีฬา มันแพงมาก แพงกว่าที่หลายคนคิดเยอะมาก แพงสุดคือ “ค่าโค้ช” คุณไม่ได้โค้ชเก่ง ๆ โอกาสชนะยาก โค้ชเก่งก็แพงครับ อุปกรณ์กีฬา บางชนิดราคามหาศาล ลูกผมเคยเล่นปิงปอง – ไม้ดี ๆ อันละสามพัน – ยางแผ่นละสองพัน เปลี่ยนไม่กี่เดือนครั้ง – รองเท้าพื้นสึกจนทะลุก่อนรองเท้าจะเก่าซะอีก – ลูกปิงปองสำหรับแข่ง ลูกละ 90–100 บาท ตีไม่กี่ที แตกครับ ค่าเดินทาง ค่าที่พัก ค่าค่าสมัคร ทั้งหมดนี้ผู้ปกครองต้องจ่ายเอง และต้องซ้อมหนัก เลิกเรียนเข้ายิมเกือบทุกวัน ถ้าเวลาหลุด การเรียนพังได้ง่ายมาก ลูกสาวผมเคยเล่นปิงปองจริงจัง ซ้อมหนักจนวันหนึ่งรู้ตัวว่า “หนูไม่ถึงทีมชาติแน่ ๆ” เขาประเมินตัวเองได้ และกล้าที่จะเปลี่ยนเส้นทาง แต่ฝีมือยังดีพอที่จะเอาไปตีกับเพื่อนได้ แบบเหนือ ๆ อยู่ดี ผมอยากจะบอกว่า… ประตูไหนก็ยากหมดครับ พอร์ตยาก โควต้ายาก คะแนนสอบก็ยาก สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ว่ารอบไหนง่ายกว่า แต่คือ “เด็กต้องรู้ว่า ตัวเองกำลังแข่งในสนามแบบไหน” และจะสู้ขนาดไหน ผมไม่เคยสนับสนุนให้ลูกเป็นนักกีฬาเพื่อแลกโควต้า ไม่เคยแม้แต่นิดเดียว แต่เผอิญดีพอจนได้โอกาส ก็ต้องขอใช้โอกาสครับ สิ่งที่ผมอยากให้ลูกได้จากกีฬา คือ – ความแข็งแรง – ความสูงใหญ่ของร่างกาย – วินัย – ความมุ่งมั่น – และที่สำคัญที่สุด… “รู้แพ้ให้เป็น” เพราะกีฬา ไม่ว่าผลจะออกมายังไง มันสร้างนิสัยนักสู้ให้เด็กทุกคน สุดท้าย… ทรัพยากรมีจำกัดทุกฝ่ายครับ ทั้งนักเรียน ผู้ปกครอง มหาวิทยาลัย ยังไงก็ต้องบริหารให้ได้ประโยชน์สูงสุด ตามความจริง ไม่ใช่ตามความฝัน — ถ้าใครกำลังมองว่าพอร์ตกีฬา หรือโควต้านักกีฬา เป็นทางลัดในการเข้าคณะยาก ๆ ผมหวังว่าเรื่องของลูกสาวผม จะทำให้เห็นภาพจริงชัดขึ้นนะครับ ทางไหนก็ไม่ง่าย แต่ถ้าเด็กมีใจสู้ ผมเชื่อว่า ไปได้ไกลกว่าโควต้าทุกแบบแน่นอนครับ