การเรียนรู้ที่ไร้ความหวัง ตอนที่ 2: เป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ แต่ไม่เปลี่ยนพฤติกรรม

โพสต์ของ พันธุ์ปิติ เปี่ยมสง่า พันธุ์ปิติ เปี่ยมสง่า รู้สึกเหนื่อย 3 กุมภาพันธ์ · แชร์กับ สาธารณะ การเรียนรู้ที่ไร้ความหวัง ตอนที่ 2 เป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ แต่ไม่เปลี่ยนพฤติกรรม ------ มหาวิทยาลัยไทยไม่ได้ขาดเป้าหมาย ตรงกันข้าม เรามีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่เสมอ เต็มไปด้วยคำสวยงามและยิ่งใหญ่ “ความเป็นเลิศ” “นวัตกรรม” “ความยั่งยืน” “เพื่อแผ่นดิน” “ระดับโลก” แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ “คำ” แต่อยู่ที่เป้าหมายจำนวนมาก ที่จับต้องไม่ได้ ไม่รู้ชัดว่าหมายถึงอะไร และทำหน้าที่สร้าง “ความชอบธรรม” มากกว่าสร้าง “ทิศทาง” แม้จะมีเป้าหมาย แต่ก็เหมือนไม่ได้อยากไปถึงตรงนั้นจริง ๆ เป้าหมายเหล่านี้ มักไม่ผูกกับอำนาจตัดสินใจ ไม่ผูกกับงบประมาณ และไม่ผูกกับความรับผิดชอบ ทำไม่เสร็จ ก็ไม่รู้ว่าใครไม่ทำ ใครทำอะไรก็ดูเหมือนทำเยอะ แต่ไม่ชัดว่าผลผลิตคืออะไร เมื่อการดำรงอยู่ในระบบ ปลอดภัยจากความเสี่ยงของความไม่สำเร็จ มันจึงไม่เปลี่ยน “วิธีคิด” ไม่เปลี่ยนวิธีทำงาน และไม่เปลี่ยนพฤติกรรมขององค์กร เป้าหมายจึงกลายเป็นสิ่งที่ “อ้างได้” แต่ไม่ใช่สิ่งที่ “ต้องทำให้เกิด” เมื่อเป้าหมายไม่ต้องรับผิด การไม่เปลี่ยนอะไร จึงไม่ใช่ความผิด และการพยายามเปลี่ยน กลับกลายเป็นความเสี่ยง ที่ระบบไม่เคยออกแบบมาให้ใครต้องรับ ระบบแบบนี้ไม่ต้องมีคนเลว แค่มีคนที่อยากอยู่รอด